“God bestaat echt, ik wil dat je dat nooit vergeet.” Dat schreef ik op een briefje aan mezelf, toen ik God heel dichtbij had ervaren in gebed. Ik was een jaar of 10, zat op grond van mijn slaapkamer en ervoer Gods liefde zo echt, het was volmaakt, bovennatuurlijk. Ik wilde dat moment vastleggen voor de rest van mijn leven. Niet per se de ervaring maar de Waarheid, zodat ik in tijden dat ik zou afdwalen, deze Waarheid niet zou vergeten. Een briefje van de jonge Michelle aan de oudere Michelle: “Dat je het even weet, zo zit het en niet anders.”
Gebedsverhoring
In mijn tienertijd heb ik veel over Gods Woord geleerd. Ik kon het geloven maar het ‘(na)leven’ ervan vond ik moeilijk. Hoe implementeerde ik de mooie (vaak controversiële) dingen die Jezus ons heeft voorgedaan in mijn eigen leven? Tegen de stroom inzwemmen? Mijn leven in Zijn handen leggen? Hoe dan? Mijn ouders zijn christen en ben dankbaar voor hun opvoeding. Maar de aansporing van alleen mijn ouders en jeugdleiders uit de kerk was voor mij niet voldoende.
Vrienden had ik genoeg, maar geen christenen. Ik begon hiervoor te bidden. Na een dienst in de Evangelie Gemeente in Zeist kwam een man naar mij toe, die mij vertelde over een ontwikkelingsreis. De reis ging naar Zuid-Afrika met een christelijke jongerengroep uit Loosdrecht. Was dit een verhoring van mijn gebed?! Ik was 18 jaar, super onzeker, zoekende naar mijn identiteit, maar durfde met een beetje moed de stap te zetten. In 2011 zijn we met GAiN op reis gegaan. Het was het begin van een levende relatie met de Here Jezus. Op plekken waar zoveel armoede is, vond ik een geweldige geestelijke rijkdom! Het was een vreugde die de welvaart hier in het westen niet geven kan. Ik zag blikken die niet gericht waren op aardse/fysieke schatten, maar op Hemelse schatten. De reis was het begin van vriendschappen met jongeren uit de Sijpekerk. God gaf in overvloed, want naast de vriendschappen ontstond er na de reis ook liefde voor mijn man Stefan.
“God bestaat echt, ik wil dat je dat nooit vergeet.”
Hij is het antwoord
In april 2012, heb ik de keuze gemaakt om mijn geloof voor in de kerk te belijden en me te laten dopen. Mijn oude ‘ik’ liet ik achter in het doopwater en stond op in een nieuw leven met Christus. Ik had een honger naar Gods Geest. Na de doop heb ik een omschakeling ervaren in mijn denken. Van het ‘moeten’ houden aan wat de Bijbel ons voorhoudt, naar het “willen”. Eindelijk kon ik het niet alleen geloven, maar ook ernaar streven om zo te leven. God leert ons dat als de Geest in ons is, en wij Hem zoeken en erom bidden, Hij ons Zijn Woord openbaart. Nu ben ik 27 en kan ik wel eens terugverlangen naar de “eerste liefde” en het rotsvaste geloof dat ik had als kind op de grond van mijn slaapkamer. Als kind had ik natuurlijk ook veel vragen. Hoe werkt dit? Wat betekent dat? Ik denk dat geloven als een kind betekent het onvoorwaardelijk aannemen, accepteren wat de Ander(God) je vertelt. Als je gelooft als een kind, stel je veel vragen aan God. Dan ben je ervan overtuigd dat het antwoord bij Hem te vinden is.
Heaven on earth?
Ik heb ontdekt dat hoe meer ik in het contact met God investeer, hoe meer ik de verticale lijn, de verbinding met God ervaar. Zo is het ook bij menselijke relaties. Hoe kan je iemand leren kennen als je niet bij diegene op bezoek komt? Dat kost mij soms offers. Het betekent dat ik dingen soms laat die ik leuk vind, omdat ik weet dat God het allerbeste voor me heeft. Je wilt het al gauw ‘te’ comfortabel maken hier op aarde. Maar “heaven is not a place on earth”, er is nog zoveel onrecht en verdriet. ‘Heaven on earth’ komt nog, daar mogen we vol verlangen, reikhalzend naar uitzien. Ik kan m’n verlossing niet verdienen, maar God vraagt wel toewijding. Zónder God verliest alles zijn waarde en mét God leer ik op de juiste wijze ten volle te genieten van dat wat God aan me geeft.
Wandelen met God
Paulus’ toewijding bracht hem uitzonderlijk lijden, maar toch zong hij in de gevangenis. Hoe cool is dat! God was en is een God van relaties, door de hele Bijbel heen wil Hij contact met mensen, samen wandelen door het leven. Met Adam in het paradijs, met Elia, Esther, Henoch, alle discipelen, ga zo maar door. Zo wil Hij ook met ons wandelen. Hij geeft ons dagelijks brood, net zoals Hij de Israëlieten in de woestijn dagelijks manna gaf. Ze mochten het niet opsparen, maar elke dag opnieuw zoeken. Jezus Christus is mijn dagelijks manna. De liefde van en tot God leert mij te relativeren of alles in de juiste proporties te zien. Ik ben dankbaar voor dit nieuwe perspectief! Het kennen van Jezus is de grootste rijkdom die er. Het is de eeuwige en onvergankelijke schat.
Last modified: 13 januari 2021